Μεγαλώνοντας κουτάβια Chow Chow: Οι πρώτες οκτώ εβδομάδες
Η εμπειρία δεκαετιών από το εκτροφείο Attraction Cyprus
Η εκτροφή αρχίζει πριν από τη γέννα
Για πολλούς ανθρώπους, η ιστορία ενός κουταβιού αρχίζει τη στιγμή που γεννιέται.
Για έναν εκτροφέα, όμως, έχει αρχίσει πολύ νωρίτερα.
Αρχίζει με την επιλογή των γονέων. Με τη μελέτη της γενεαλογίας τους, της υγείας τους, του χαρακτήρα τους και των χαρακτηριστικών που επιθυμούμε να διατηρήσουμε ή να βελτιώσουμε στις επόμενες γενιές.
Κάθε ζευγάρωμα είναι μια απόφαση που συνοδεύεται από ευθύνη.
Δεν αρκεί να έχουμε έναν καλό αρσενικό και μια καλή θηλυκιά. Χρειάζεται να σκεφτούμε τι μπορούν να προσφέρουν μαζί και ποιες πιθανές αδυναμίες πρέπει να προσέξουμε.
Η εμπειρία μάς έμαθε ότι μερικές από τις σημαντικότερες αποφάσεις στην εκτροφή είναι εκείνες που παίρνουμε πριν γεννηθεί το πρώτο κουτάβι.
Και μερικές φορές, η σωστή απόφαση είναι να μη γίνει καθόλου ένα ζευγάρωμα.
Μια εβδομάδα πριν από τη γέννα
Πολύ πριν εμφανιστεί το πρώτο κουτάβι, έχουμε ήδη αρχίσει την προετοιμασία.
Ετοιμάζουμε προσεκτικά το πάρκο της γέννας, τον χώρο όπου η μητέρα θα γεννήσει και θα περάσει τις πρώτες εβδομάδες με τα μικρά της.
Θέλουμε να είναι καθαρός, ασφαλής, ήσυχος και άνετος.
Όμως δεν αρκεί να ετοιμάσουμε έναν κατάλληλο χώρο. Πρέπει να βοηθήσουμε και τη μέλλουσα μητέρα να τον αποδεχτεί.
Γι' αυτό, περίπου μία εβδομάδα πριν από την αναμενόμενη γέννα, αρχίζουμε να κοιμόμαστε δίπλα στο πάρκο της.
Η παρουσία μας δεν είναι τυχαία.
Θέλουμε να εξοικειωθεί με τον χώρο, να τον συνδέσει με την ηρεμία και την ασφάλεια και να γνωρίζει ότι είμαστε κοντά της.
Δεν περιμένουμε να αρχίσουν οι πόνοι για να της παρουσιάσουμε ένα άγνωστο περιβάλλον.
Προσπαθούμε να της προσφέρουμε από πριν τη σιγουριά που θα χρειαστεί εκείνη τη στιγμή.
Η προετοιμασία μιας γέννας δεν αφορά μόνο τον χώρο και τον εξοπλισμό. Αφορά και την εμπιστοσύνη της μητέρας.
Η στιγμή που αρχίζουν οι πόνοι
Όσο κι αν έχεις προετοιμαστεί, κάθε γέννα είναι διαφορετική.
Όταν αρχίσουν οι πόνοι, η πρώτη μας φροντίδα είναι να διατηρήσουμε τη μητέρα όσο γίνεται πιο ήρεμη.
Μένουμε δίπλα της, της μιλάμε, την καθησυχάζουμε και παρακολουθούμε προσεκτικά την εξέλιξη.
Υπάρχουν μητέρες που από την πρώτη στιγμή γνωρίζουν ενστικτωδώς τι πρέπει να κάνουν.
Υπάρχουν όμως και άλλες που χρειάζονται βοήθεια, ιδιαίτερα στην πρώτη τους γέννα.
Θυμόμαστε χαρακτηριστικά την Bruna, όταν έφερε στον κόσμο πέντε κουτάβια: τέσσερα αρσενικά και ένα θηλυκό.
Η Bruna είχε το μητρικό ένστικτο, αλλά δεν είχε ακόμη την εμπειρία να χειριστεί σωστά όλες τις στιγμές της γέννας.
Χρειάστηκε να τη βοηθήσουμε με τους εμβρυϊκούς σάκους και τους ομφάλιους λώρους, καθώς και να βεβαιωθούμε ότι τα νεογέννητα άρχισαν να θηλάζουν.
Μέσα σε περίπου μισή ώρα είχαν γεννηθεί και τα πέντε.
Όμως δεν εξελίσσονται όλες οι γέννες τόσο ομαλά.
Υπάρχουν στιγμές που ένα κουτάβι γεννιέται και δεν αναπνέει.
Εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει περιθώριο για πανικό. Χρειάζεται ψυχραιμία, γνώση και άμεση αντίδραση. Είμαστε εκεί για να προσπαθήσουμε να το βοηθήσουμε να πάρει την πρώτη του αναπνοή, εφαρμόζοντας τις κατάλληλες ενέργειες και αναζητώντας άμεσα κτηνιατρική βοήθεια όταν χρειάζεται.
Και υπάρχουν, δυστυχώς, φορές που ένα κουτάβι γεννιέται νεκρό.
Τότε πρέπει να διαχειριστούμε και τη δική μας στενοχώρια, αλλά κυρίως να φροντίσουμε τη μητέρα και τα υπόλοιπα νεογέννητα.
Όταν διαπιστωθεί ότι δεν υπάρχει δυνατότητα ανάνηψης, απομακρύνουμε διακριτικά το νεκρό κουτάβι, προσπαθώντας να διατηρήσουμε την ηρεμία της μητέρας και να μην επηρεαστεί η φροντίδα των υπόλοιπων μικρών.
Αυτές είναι στιγμές που δεν φωτογραφίζονται.
Δεν εμφανίζονται στις χαρούμενες ανακοινώσεις μιας νέας γέννας.
Είναι όμως μέρος της πραγματικότητας της εκτροφής.
Η βοήθεια του εκτροφέα πρέπει να βασίζεται στη γνώση, στην προετοιμασία και στη συνεργασία με τον κτηνίατρο. Υπάρχουν καταστάσεις στις οποίες η άμεση κτηνιατρική παρέμβαση είναι απαραίτητη.
Γιατί ο εκτροφέας δεν βρίσκεται δίπλα στη μητέρα μόνο για να υποδεχτεί τις νέες ζωές. Βρίσκεται εκεί και για τις στιγμές που μια ζωή χρειάζεται βοήθεια — ή που, δυστυχώς, δεν καταφέρνει να αρχίσει.
Οι πρώτες νύχτες δεν έχουν ωράριο
Μετά τη γέννα, η αγωνία δεν τελειώνει.
Αρχίζει μια περίοδος συνεχούς παρατήρησης.
Πρέπει να βεβαιωθούμε ότι όλα τα κουτάβια θηλάζουν κανονικά και ότι η μητέρα έχει αρκετό γάλα για να καλύψει τις ανάγκες τους.
Παρακολουθούμε την ανάπτυξη και το βάρος τους. Αν διαπιστώσουμε ότι κάποιο δεν τρέφεται επαρκώς, αναζητούμε την αιτία και, όταν χρειάζεται, συμπληρώνουμε τη διατροφή του με ειδικό γάλα για κουτάβια και μπιμπερό, σύμφωνα με την κτηνιατρική καθοδήγηση.
Όμως υπάρχει και ένας άλλος κίνδυνος που δεν φαίνεται στις όμορφες φωτογραφίες των νεογέννητων.
Η μητέρα, καθώς αλλάζει πλευρό ή κάθεται, μπορεί άθελά της να πιέσει κάποιο κουτάβι.
Γι' αυτό συνεχίζουμε να κοιμόμαστε δίπλα τους.
Παρακολουθούμε τη μητέρα, ακούμε τις κινήσεις των μικρών και βεβαιωνόμαστε ότι όλα είναι ασφαλή.
Δεν είναι σπάνιο να ξυπνήσουμε πολλές φορές μέσα στη νύχτα.
Μερικές φορές δεν προλαβαίνουμε καν να κοιμηθούμε κανονικά.
Αλλά όταν έχεις μπροστά σου μικρές ζωές που εξαρτώνται απόλυτα από τη φροντίδα σου, ο ύπνος παύει να είναι η πρώτη σου προτεραιότητα.
Η ευθύνη δεν σταματά επειδή το ρολόι έδειξε μεσάνυχτα.
Η σωστή θερμοκρασία είναι μέρος της φροντίδας
Τα νεογέννητα κουτάβια δεν μπορούν να ρυθμίζουν τη θερμοκρασία του σώματός τους όπως οι ενήλικοι σκύλοι.
Γι' αυτό φροντίζουμε ιδιαίτερα τις συνθήκες του χώρου.
Η θερμοκρασία πρέπει να είναι κατάλληλη για τη μητέρα και τα μικρά της, λαμβάνοντας υπόψη τις διαφορετικές ανάγκες τους.
Καθώς τα κουτάβια αναπτύσσονται, προσαρμόζουμε σταδιακά τις συνθήκες.
Δεν διατηρούμε απλώς μια σταθερή θερμοκρασία επειδή έτσι έχουμε συνηθίσει.
Παρατηρούμε τη συμπεριφορά των κουταβιών και της μητέρας, ελέγχουμε το περιβάλλον και προσαρμόζουμε τη φροντίδα τους ανάλογα με την ηλικία και τις ανάγκες τους.
Ιδιαίτερα στην Κύπρο, όπου η ζέστη μπορεί να γίνει έντονη, ο έλεγχος του περιβάλλοντος είναι μια καθημερινή ευθύνη.
Θέλουμε ολόκληρη η μικρή οικογένεια —η δική μας «τοκετοομάδα»— να αισθάνεται άνετα και ασφαλής.
Δεκαπέντε ημέρες: οι πρώτες μεγάλες ανακαλύψεις
Περίπου στις δύο πρώτες εβδομάδες αρχίζουμε να περιμένουμε ένα από τα πιο συγκινητικά στάδια της ανάπτυξης.
Τα ματάκια αρχίζουν να ανοίγουν.
Κάθε κουτάβι αναπτύσσεται με τον δικό του ρυθμό και εμείς παρακολουθούμε προσεκτικά την εξέλιξή του.
Αργότερα αρχίζουν να εμφανίζονται και τα πρώτα μικροσκοπικά δοντάκια.
Για κάποιον που δεν έχει μεγαλώσει κουτάβια, αυτές μπορεί να φαίνονται ασήμαντες λεπτομέρειες.
Για εμάς είναι μικρά ορόσημα.
Κάθε καινούργια ικανότητα σημαίνει ότι ο κόσμος τους μεγαλώνει.
Αρχίζουν να κινούνται περισσότερο, να εξερευνούν, να αντιδρούν στην παρουσία μας και να αλληλεπιδρούν με τα αδέλφια τους.
Και εμείς είμαστε εκεί για να παρακολουθούμε αυτές τις μικρές, καθημερινές αλλαγές.
Μαθαίνοντας την καθαριότητα από πολύ νωρίς
Μια από τις συνήθειες που προσπαθούμε να καλλιεργήσουμε από μικρή ηλικία είναι η απομάκρυνση από τον χώρο ύπνου για τις φυσικές τους ανάγκες.
Καθώς τα κουτάβια αρχίζουν να κινούνται με μεγαλύτερη ευκολία, τα ενθαρρύνουμε σταδιακά να χρησιμοποιούν μια ειδικά διαμορφωμένη περιοχή με πάνα.
Δεν περιμένουμε να γίνουν δύο μηνών για να αρχίσουμε να ασχολούμαστε με αυτό.
Η εκπαίδευση γίνεται βήμα βήμα, με υπομονή και χωρίς πίεση.
Όσο μεγαλώνουν, μετακινούμε σταδιακά την πάνα προς την έξοδο.
Και όταν είναι πλέον έτοιμα, αρχίζουμε να τα συνηθίζουμε να βγαίνουν έξω, σε ασφαλή και κατάλληλο χώρο, για τις ανάγκες τους.
Δεν περιμένουμε από ένα τόσο μικρό κουτάβι να έχει τον έλεγχο ενός ενήλικου σκύλου.
Θέλουμε όμως να αποκτήσει τις πρώτες καλές συνήθειες.
Γιατί η σωστή ανατροφή δεν αρχίζει την ημέρα που το κουτάβι θα φτάσει στο νέο του σπίτι.
Έχει αρχίσει πολύ νωρίτερα.
Ο άνθρωπος πρέπει να είναι μέρος του κόσμου τους από την πρώτη ημέρα
Υπάρχει μια αρχή στην οποία πιστεύουμε βαθιά και η οποία καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τα κουτάβια μας.
Δεν μπορούμε να περιμένουμε από ένα κουτάβι να γίνει μέλος μιας ανθρώπινης οικογένειας στην ηλικία των δύο μηνών, αν μέχρι τότε ο άνθρωπος δεν αποτελούσε μέρος της καθημερινής του ζωής.
Σκεφτείτε το για μια στιγμή.
Ένα κουτάβι που μεγάλωσε απομονωμένο από την ανθρώπινη παρουσία, όταν φτάσει στο νέο του σπίτι, δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο έναν άγνωστο χώρο.
Έχει μπροστά του άγνωστες ανθρώπινες φιγούρες, άγνωστες φωνές, άγνωστες κινήσεις και, πάνω απ' όλα, άγνωστες μυρωδιές.
Ολόκληρος ο κόσμος στον οποίο καλείται να ζήσει μπορεί να του φαίνεται ξένος.
Και εμείς περιμένουμε από αυτό το μικρό πλάσμα να προσαρμοστεί αμέσως, να μας εμπιστευτεί και να αισθανθεί μέλος της οικογένειάς μας.
Δεν είναι δίκαιο.
Γι' αυτό, στο εκτροφείο μας, η ανθρώπινη παρουσία δεν αρχίζει όταν τα κουτάβια μεγαλώσουν αρκετά ώστε να παίζουν μαζί μας.
Είμαστε δίπλα τους από την πρώτη ημέρα της ζωής τους.
Στην αρχή, προτού ακόμη ανοίξουν τα μάτια τους, ο κόσμος τους αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από την αφή, τις μυρωδιές και τη ζεστασιά της μητέρας τους.
Μέσα σε αυτόν τον κόσμο υπάρχει σταθερά και η δική μας παρουσία, με τρόπο ήρεμο και ασφαλή, χωρίς να διαταράσσουμε τη φροντίδα της μητέρας.
Καθώς μεγαλώνουν, αρχίζουν να αναγνωρίζουν περισσότερα ερεθίσματα: τις φωνές μας, τις κινήσεις μας, την καθημερινότητα του σπιτιού.
Ο άνθρωπος δεν εμφανίζεται ξαφνικά στη ζωή τους όταν γίνουν δύο μηνών.
Είναι ήδη ένα οικείο κομμάτι της.
Έτσι, όταν έρθει η στιγμή να φύγουν για τη νέα τους οικογένεια, θα χρειαστεί φυσικά να γνωρίσουν και να εμπιστευτούν καινούργιους ανθρώπους.
Όμως η ανθρώπινη παρουσία δεν θα είναι κάτι εντελώς άγνωστο.
Και αυτό θεωρούμε ότι είναι ένα από τα σημαντικότερα εφόδια που μπορούμε να τους προσφέρουμε.
Δεν μεγαλώνουμε απλώς κουτάβια που κάποτε θα ζήσουν με ανθρώπους. Μεγαλώνουμε κουτάβια που μαθαίνουν από την αρχή της ζωής τους να ζουν μαζί μας.
Να μεγαλώνουν χωρίς ανασφάλειες
Υπάρχει κάτι που θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντικό στην ανατροφή των κουταβιών μας.
Θέλουμε να μεγαλώνουν με αίσθημα ασφάλειας.
Δεν θέλουμε να χρειάζεται να ανταγωνίζονται διαρκώς τα αδέλφια τους για να εξασφαλίσουν την τροφή τους.
Φροντίζουμε να έχουν όλα επαρκή πρόσβαση στο φαγητό, να τρέφονται σωστά και να μην αισθάνονται ότι πρέπει να παλέψουν για κάθε γεύμα.
Το ίδιο ισχύει για τον χώρο, την ξεκούραση και την ανθρώπινη επαφή.
Προσπαθούμε να δημιουργούμε ένα ήρεμο και προβλέψιμο περιβάλλον, όπου οι βασικές ανάγκες τους καλύπτονται χωρίς περιττές εντάσεις.
Πιστεύουμε ότι έτσι τους προσφέρουμε καλύτερες προϋποθέσεις για να αναπτύξουν τα θετικά στοιχεία του χαρακτήρα τους, αντί να μεγαλώνουν μέσα σε διαρκή ανταγωνισμό και ανασφάλεια.
Δεν ισχυριζόμαστε ότι μπορούμε να εξαλείψουμε κάθε μελλοντικό πρόβλημα συμπεριφοράς.
Γνωρίζουμε όμως πόσο σημαντικές είναι οι πρώτες εμπειρίες.
Και θέλουμε αυτές οι εμπειρίες να συνδέονται με την ασφάλεια, την ηρεμία και την εμπιστοσύνη.
Ο πρώτος μήνας και η αρχή του απογαλακτισμού
Περίπου στον πρώτο μήνα αρχίζουμε σταδιακά τη μετάβαση από τον αποκλειστικό θηλασμό στη συμπληρωματική στερεά τροφή.
Ο απογαλακτισμός δεν γίνεται απότομα.
Προσφέρουμε κατάλληλη τροφή για κουτάβια, με υφή προσαρμοσμένη στην ηλικία τους, και παρακολουθούμε πώς ανταποκρίνονται.
Η μετάβαση γίνεται προσεκτικά, ώστε το πεπτικό τους σύστημα να προσαρμόζεται σταδιακά.
Παράλληλα, η μητέρα συνεχίζει να παίζει σημαντικό ρόλο.
Δεν αντιμετωπίζουμε τον απογαλακτισμό ως μια ημερομηνία στο ημερολόγιο.
Είναι μια διαδικασία που εξελίσσεται ανάλογα με την ανάπτυξη των κουταβιών και την κατάσταση της μητέρας.
Και όπως σε κάθε άλλο στάδιο, η παρατήρηση είναι σημαντικότερη από τη βιασύνη.
Οι πρώτοι κανόνες της συμβίωσης
Περίπου στις 45 ημέρες αρχίζουμε να παρατηρούμε ακόμη πιο ενδιαφέρουσες συμπεριφορές.
Τα κουτάβια γίνονται ζωηρότερα. Παίζουν, εξερευνούν, δοκιμάζουν τα όριά τους και αλληλεπιδρούν περισσότερο μεταξύ τους.
Και η μητέρα μπορεί να αρχίσει να θέτει πιο ξεκάθαρα όρια.
Μπορεί να απομακρυνθεί όταν δεν επιθυμεί άλλο θηλασμό.
Μπορεί να αντιδράσει όταν κάποιο κουτάβι γίνεται υπερβολικά επίμονο.
Παρακολουθούμε αυτές τις συμπεριφορές με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Δεν επεμβαίνουμε σε κάθε μικρή διαφωνία.
Θέλουμε τα κουτάβια να μαθαίνουν σταδιακά ότι η συμβίωση περιλαμβάνει και τον σεβασμό στα όρια των άλλων.
Όμως παραμένουμε κοντά τους και επεμβαίνουμε όταν χρειάζεται, ιδιαίτερα αν κάποια αλληλεπίδραση δημιουργεί κίνδυνο ή υπερβολική ένταση.
Η κοινωνικοποίηση δεν σημαίνει ότι όλοι πρέπει να ανέχονται τα πάντα. Σημαίνει ότι μαθαίνουμε να ζούμε μαζί.
Ένας κόσμος με περισσότερους ήχους
Καθώς μεγαλώνουν, φροντίζουμε να εμπλουτίζουμε σταδιακά το περιβάλλον τους.
Δεν θέλουμε να γνωρίζουν μόνο τις φωνές μας και τα γαβγίσματα των άλλων σκύλων.
Αρχίζουμε να χρησιμοποιούμε ήχους από την καθημερινότητα, όπως τηλεόραση και ραδιόφωνο, σε χαμηλή και κατάλληλη ένταση.
Σκοπός μας είναι να εξοικειώνονται με διαφορετικά ακουστικά ερεθίσματα, χωρίς να φοβούνται ή να πιέζονται.
Παρακολουθούμε τις αντιδράσεις τους και προσαρμόζουμε την ένταση και τη διάρκεια.
Δεν επιδιώκουμε να τα συνηθίσουμε σε θορύβους τρομάζοντάς τα.
Θέλουμε να ανακαλύπτουν σταδιακά ότι ο κόσμος περιλαμβάνει πολλούς διαφορετικούς ήχους και ότι δεν χρειάζεται να ανησυχούν για κάθε καινούργιο ερέθισμα.
Αυτές οι μικρές εμπειρίες αποτελούν μέρος της προετοιμασίας τους για τη ζωή μέσα σε μια οικογένεια.
Η υγεία τους παραμένει καθημερινή προτεραιότητα
Καθ' όλη τη διάρκεια των πρώτων εβδομάδων, η παρακολούθηση της υγείας τους αποτελεί βασικό μέρος της φροντίδας μας.
Παρακολουθούμε την ανάπτυξη, τη διατροφή, τη συμπεριφορά και τη γενική τους κατάσταση.
Οι αποπαρασιτώσεις, οι εμβολιασμοί και οι απαραίτητοι κτηνιατρικοί έλεγχοι γίνονται σύμφωνα με το πρόγραμμα και τις οδηγίες του κτηνιάτρου.
Δεν θεωρούμε τίποτε δεδομένο.
Ένα κουτάβι που ξαφνικά δεν τρώει όπως συνήθως ή παρουσιάζει μια ασυνήθιστη αλλαγή στη συμπεριφορά του χρειάζεται προσοχή.
Η εμπειρία βοηθά να αναγνωρίζεις νωρίς τις αλλαγές.
Δεν αντικαθιστά όμως την κτηνιατρική γνώση.
Και στις τρεις τα ξημερώματα;
Θα μπορούσε κάποιος να πιστέψει ότι, όταν τα κουτάβια μεγαλώσουν λίγο, επιτέλους επιστρέφουμε σε έναν φυσιολογικό ύπνο.
Δεν είναι ακριβώς έτσι.
Γιατί ακόμη κι όταν έχουν αρχίσει να μαθαίνουν πού πρέπει να κάνουν τις ανάγκες τους, χρειάζονται κάποιον να τους ανοίξει την πόρτα.
Και τα κουτάβια δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το τι ώρα δείχνει το ρολόι.
Αν στις τρεις τα ξημερώματα χρειάζεται να βγουν έξω, κάποιος πρέπει να σηκωθεί.
Και αυτός ο κάποιος είμαστε συνήθως εμείς.
Γι' αυτό συνεχίζουμε να κοιμόμαστε κοντά τους.
Όχι πια μόνο για να παρακολουθούμε τον θηλασμό ή την ασφάλειά τους.
Αλλά και για να συνεχίσουμε τις καλές συνήθειες που προσπαθήσαμε να τους μάθουμε.
Γιατί θα ήταν κρίμα να περάσουμε εβδομάδες διδάσκοντάς τους πού πρέπει να πηγαίνουν και μετά να τα αφήσουμε να μάθουν το αντίθετο επειδή εμείς θέλαμε να κοιμηθούμε λίγο περισσότερο!
Η εκτροφή έχει πολλές όμορφες στιγμές.
Έχει όμως και αρκετές νύχτες με πολύ λίγο ύπνο.
Όταν αρχίζουν να ξεχωρίζουν οι προσωπικότητες
Καθώς πλησιάζει η ηλικία των δύο μηνών, οι διαφορές ανάμεσα στα κουτάβια γίνονται όλο και πιο εμφανείς.
Κάποιο είναι πιο τολμηρό.
Κάποιο άλλο πιο προσεκτικό.
Ένα αναζητά συνεχώς παιχνίδι, ενώ ένα άλλο προτιμά να παρατηρεί πριν συμμετάσχει.
Θυμόμαστε τη μοναδική θηλυκιά από τη γέννα της Bruna.
Από πολύ μικρή έδειχνε έναν εξαιρετικά ζωηρό χαρακτήρα. Ήθελε να εξερευνά, να παίζει και να τραβά την προσοχή των μεγαλύτερων σκύλων.
Μια μικρή προσωπικότητα που δεν περνούσε ποτέ απαρατήρητη!
Αυτές οι συμπεριφορές δεν αποτελούν βέβαιες προβλέψεις για τον ενήλικο χαρακτήρα.
Μας βοηθούν όμως να γνωρίζουμε καλύτερα κάθε κουτάβι.
Και αυτή η γνώση είναι πολύτιμη όταν έρθει η στιγμή να αποφασίσουμε ποια οικογένεια μπορεί να του ταιριάζει περισσότερο.
Η επιλογή της νέας οικογένειας
Όταν πλησιάζει η στιγμή του αποχωρισμού, αρχίζει μια διαφορετική μορφή ευθύνης.
Δεν θέλουμε απλώς να βρούμε ανθρώπους που αγαπούν την εμφάνιση του Chow Chow.
Θέλουμε ανθρώπους που κατανοούν τον χαρακτήρα του και είναι έτοιμοι να αναλάβουν τις ανάγκες του.
Μιλάμε μαζί τους, προσπαθούμε να γνωρίσουμε τις συνθήκες της ζωής τους και να καταλάβουμε τι περιμένουν από τον σκύλο που θα αποκτήσουν.
Και με βάση όσα έχουμε παρατηρήσει, προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε να επιλέξουν το κουτάβι που ταιριάζει καλύτερα στην οικογένειά τους.
Μερικές φορές αυτό δεν είναι το κουτάβι που τους εντυπωσίασε πρώτο σε μια φωτογραφία.
Αλλά εκείνο με το οποίο πιστεύουμε ότι θα μπορέσουν να δημιουργήσουν την καλύτερη σχέση.
Η επιλογή μιας οικογένειας δεν είναι μια απλή διαδικασία πώλησης.
Είναι μια απόφαση που επηρεάζει ολόκληρη τη ζωή ενός σκύλου.
Οι πρώτες οκτώ εβδομάδες δεν είναι το τέλος
Όταν ένα κουτάβι φεύγει από το εκτροφείο μας, έχει ήδη ζήσει πολλές μικρές αλλά σημαντικές εμπειρίες.
Έχει μεγαλώσει κοντά στη μητέρα και στα αδέλφια του.
Έχει γνωρίσει την ανθρώπινη παρουσία και την καθημερινότητα ενός σπιτιού.
Έχει αρχίσει να μαθαίνει πού πρέπει να κάνει τις ανάγκες του.
Έχει εξοικειωθεί με διαφορετικούς ήχους.
Έχει αρχίσει να κατανοεί τα όρια της συμβίωσης.
Και, πάνω απ' όλα, προσπαθήσαμε να του προσφέρουμε ένα περιβάλλον όπου μπορούσε να μεγαλώσει με ηρεμία και ασφάλεια.
Όμως η δουλειά μας δεν τελειώνει όταν το κουτάβι φύγει.
Η νέα οικογένεια αναλαμβάνει να συνεχίσει όσα ξεκινήσαμε.
Και εμείς παραμένουμε δίπλα της για συμβουλές, καθοδήγηση και υποστήριξη.
Γιατί ένα κουτάβι μπορεί να φύγει από το σπίτι μας.
Η ευθύνη μας απέναντί του, όμως, δεν φεύγει ποτέ.
Χάρης και Κατερίνα — Attraction Cyprus
Αυτές είναι μερικές από τις πραγματικές εμπειρίες που διαμόρφωσαν τη φιλοσοφία μας. Περισσότερες ιστορίες από τη ζωή μας με τα Chow Chow περιλαμβάνονται στο βιβλίο μας «Με μάτια σαν βελούδο».